اتانازی

The morning star, rising far,

Like the blossom of the dawn

The morning star,

Don’t you know what a night,

Had my eyes!

If you know you’ll never rise,

On to me.

This falling room, these nearing walls,

On my eyes,

You morning star,

Don’t you know what they are!

How I see you as night falls,

In this chamber all with walls,

As, I know, goes the night,

Don’t ask me how, when & why,

I close my eyes & there you are,

A bright flashing rising star,

Up the north & in a while,

You’ve stopped rising, then you fall

& just like us, as you fall,

And you set before my eyes,

Your glow fades,

And your glimmer shies.

خوابت را دیدم!!!

         در حریر ارغوان

                      زیبا......زیبا.....زیبا

سازت به دستت...

دودل که کدام را بنوازی

                    ساز را یا...

چشمانت برقی زد

نگاهت به من دوختی و

دستانت به ساز و ... نواختی

های زدی و آی زدی!!!

پا که شدم صورتم سرخ بود

...

من نوازش می خواستم... نه کتک!!!

٨٧/٣/١

تاج خار را کنارم بگذارید...

سکه‌ها را روی چشمانم...

هشیار نیستم؛ عدن را ترک می‌گویم...

آن دم که همه افسون‌های سرداب‌گونش را در آغوش گرفته‌ام؛

دهشت فراری شد

و مرا، گیج وتنها

پس نهاد...

آفتاب می‌تابید اما

آسمان تاب حاشا نداشت

زوال سوزناک را؛

در پس ذهنم هماره،

راه بهشت را یافته بودم

بدان سرازیر بودم اما؛

افسون و دروغ در از آن سو بستند و اکنون

آنجا آن چنان یافتنی نیست؛

افسون! دروغ!

تا کِی؟ لاپوشان حقیقت تلخ تا کِی؟

«بهای پاکی، از کف دادن آن است...

که برخی پاک می‌میرند و

آن دیگران نعره می‌کشند؛»

و آن دم که وقت من فرا رسیده بود

در عجب زل زده بودم و

می‌پرسیدم:

«تقصیر من بود،

یا به دنیا آمده بودم تا

ایمانم را از دست دهم؟!!!»